Showing posts with label ΜΠΛΙΑΧΡΛΕΚΙΝ. Show all posts
Showing posts with label ΜΠΛΙΑΧΡΛΕΚΙΝ. Show all posts

Wednesday, 21 September 2011

ΤΥΦΛΑ ΝΑ 'ΧΕΙ ΤΟ ΚΑΜΑ ΣΟΥΤΡΑ...

Κάτι έχουμε τάξει εμείς, ε? (Ή απειλήσει, να το πω?)
Τάλι μου? Τσαπιρδόνα μ'?
Θυμάσαι που λέγαμε με την Μάγια στην προηγούμενη ανάρτηση για κάτι που ανακαλύψε εκείνη και μοιραστήκαμε στις καλοκαιρινές μας διακοπές?
Που μας μάζευαν από το γέλιο???
Κι ότι θα το αναρτούσαμε λίαν συντόμως??????

Ε, ΗΡΘΕΝ Η ΩΡΑΝ ΤΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

~ ~ ~ ~

Ημίφως... Αρωματικά κεριά διάσπαρτα παντού... Διακριτικά στο βάθος ακούγεται Barry White...

(Ομολογείστε πόσοι έχετε στήσει τέτοιο σκηνικό με πρόθεση αποπλάνησης, και πόσες έχετε εισέλθει σε τέτοιο σκηνικό με διάθεση αποπλάνησης! Με το σημερινό... υπάρχουν μερικές διαφορές...)

Εκείνη: Έχει ξοδέψει από το πρωί τον απίστευτο χρόνο και τα ασύλληπτα χρήματα για να φτιάξει μαλλί, αποτριχωθεί, μανικιουριστεί, πεντικιουριστεί, αρωματιστεί, και γενικώς να γίνει για "φάγωμα" που λέμε. Οι ελπίδες της χτυπάνε κόκκινα βλέποντας το σκηνικό και ακούγωντας τις πρώτες νότες... "Ναι... σήμερα θα σταθώ τυχερή!".

Αλλά...

Εκείνος: Καθιστοξαπλωτός στον καναπέ. Η φτηνή κολώνια σε παίρνει από τα μούτρα μεταξύ χωλ και σαλονιού. Φοράει αθλητική φόρμα από αυτές τις γυαλιστερές που είναι απομίμηση κάποιας γνωστής φίρμας κι έχουν τις ρίγες σε φλούο χρώματα. Από κάτω σαγιονάρα Πήγασος. (Υπάρχουν ακόμα???). Τα νύχια στο πόδι δεν έχουν πένθος επειδή περιμένει γυναίκα σήμερα, αλλά δεν είναι και κομμένα. Απλά τα καθάρισε. Το μαλλί κολλημένο πίσω με ζελέ και η χαίτη να γυρνάει "φλου προς τα έξω". Δαχτυλίδι σε μέγεθος τασακακίου γυναικείας τσάντας. Το μικρό νύχι χρησιμεύει και ως ελβετικός σουγιάς. "Νιιιι... θα σταθού τυχιρός σμραααα...".

Η συνέχεια, δίπλα στον "Παίκτη"!!!


.
.
.

(επειδή ο "Παίκτης" μάλλον επηρεάστηκε από τον ερωτικόν της ατμόσφαιρας και γ@$&ται αβέρτα, το βάζω κι εδώ από το You Tube, και παρακάτω θα σας βάλω και τους στίχοι...)





Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας


Τι φτιάνς; κόπιασε έτοιμο το ποτό
τσαπερδόνα 'μ, ερωτιάρα 'μ,
παιχνιδιάρα 'μ, γκομενάρα 'μ.
αν θες τσιτσιδός', διες ολούθε, κρεβατώς'
με τρελαίν'ς, μ' αναστατών'ς,
μι πεθαίν' ς, με φουντών'ς.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
θα πωλήσω και τα γίδια και την μάντρα..."

Βαϊ, βαϊ, βαϊ, βαϊ μανούδα 'μ τι έπαθα ο γιάπης
μπα σε καλό 'ς
φίλα με, όχι εκεί, πιο κάτ', ούτ' εκεί πιο κάτ'
εκεί, εκεί, εκεί, εκεί, τι με φτιάν'ς. τι με φτιάνς,
ε πε με τι με φτιάν'ς ν' ακούω κι εγώ,
γουστάρω, γουστάρω
i like it, i want you, i need you, oh yeah, oh yeah
ωι μάνα 'μ κουλάθ'κα.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
θα πωλήσω και τα γίδια και την μάντρα..."

I love ya, I want ya, I need ya, I am sorry
αει η σειρά 'ς τώρα, κάτσε κάτ'
χειλάρες μου, έφαγες κρεμμύδ;
open the door, close the door,
open the door, close the door,
βάι μανούδα 'μ, τρίζουν οι μιντισέδις.

Τι σε φτιάνω;, τι σε φτιάνω;
ε πε με τι σε φτιάνω ν' ακούω κι εγώ,
ζγα το σκουλαρίκι, ζγα, ζγα εκεί γαργαλιέμαι.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
στα τσακίδια και τα γίδια και η μάντρα..."

Ζγα μωρή τρελένγκω, μ' έχει πιάς του νευρικό,
δέκα, εννιά, οκτώ, εφτά, έξι, πέντε,
τέσσερα, τρία, δύο, ένα, μεδέν.

Hello another baby.

Thursday, 13 May 2010

Φακλανοτσιμεντοβουρκοαγκαθένια


- Μαριάντζελα!
(μη χέσω... πως βγαίνει αυτό τώρα από το Γαρυφαλλιά...)


- Άγγελε! Ήρθες... Τό 'ξερα! Τό 'ξερα πως τό 'ξερες ότι δεν θα άντεχες άλλο μακριά μου!


- Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου, Μαριάντζελα, και τό 'ξερα πως θα τό 'ξερες ότι τό 'ξερα.
(ας έκανα κι αλλιώς, ούτε για τσιγάρα δεν έχω)


- Καμμία δύναμη, Άγγελέ μου, δεν μπορεί να κρατήσει μακριά δύο σώματα, δύο ψυχές, που πλάστηκαν να είναι ενωμένα για πάντα... να ζουν και ν' αναπνέουν μόνο μαζί... καταδικασμένα να εξαϋλωθούν αν μείνουν χώρια πάνω από 12,234215 ns


- Πέρασαν πολλά περισσότερα νανοσεκόντ, κι έτσι, πριν γίνω ατμός από την δυσβάσταχτη έλλειψή σου, ταξίδεψα σαν τον άνεμο για να βρεθώ και πάλι στην μοσχομυριστή γλυκιά αγκαλιά σου. Μαριάντζελα.
(ελπίζω μόνο να μην τηγάνιζε ψάρια πάλι)


- Καλέ μου... Μόνο στα στιβαρά σου μπράτσα και στο μαρμάρινο δασύτριχο στέρνο σου νιώθω πως υπάρχω. Ορκίσου μου πως δεν θα με ξαναφήσεις ποτέ, ούτε για μια στιγμή! Θα πεθάνω ακαριαία!!!


- (που τέτοια τύχη! κακό σκυλί...) ΣΤ' ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΝΑΙ!!!


- Σφίξε με! Σφίξε με σαν να είναι η πρώτη κι η τελευταία μας φορά... Άγγελεεε...!!!


~ ~ ~ ~ ~


Μ' έσφιγγε κι εγώ έλιωνα. Σπαρτάραγα σαν εύθραυστο σπουργιτάκι στις θεόρατες φτερούγες του σταυραετού μου. (Τη ζούλαγα και νόμιζα πως χαμουρεύω τον Zυμαρούλη της Pillsbury). Έτρεμα σύγκρορμη από την προσμονή... γι' αυτό που ήξερα ότι έρχεται... (Άντε πάλι ρε πούστη μου...)




(Στο επόμενο επεισόδιο, αυτό που "έρχεται")






Wednesday, 12 May 2010

Νεραϊδοσυννεφολιμνολουλουδένια


Είχε μέρες να φανεί. Της είχε υποσχεθεί ότι όποτε ξέμενε από λεφτά, θα περνούσε. Τι διάολο, οικονομίες κάνει, κι έχει ακόμα από τα τελευταία που τού ‘δωσε? Μήπως του έπεσε η σύνδεση και δεν μπορούσε να μπει να δει την τελευταία ανάρτησή της? Αυτό ήταν πολύ πιθανό... Αν δεν διάβαζε, δεν θα ήξερε το σενάριο... πως θα πήγαινε, αδιάβαστος? Πως θα ήξερε που ακριβώς να σταθεί μπαίνοντας, πότε ακριβώς θα την πρωτοαγγίξει και που, ποια ακριβώς θα είναι τα πρώτα του λόγια? Α, όλα κι όλα, ήταν σωστός επαγγελματίας, τα τιμούσε τα λεφτά που έπαιρνε. Δεν θα πήγαινε ποτέ έτσι! Αλλά πάλι... τόσος καιρός? Δεν είχε κι ένα τηλέφωνό του, να δει αν είναι καλά.




Έμεινε, για άλλο ένα βράδυ, μόνη... να αναπολεί την τελευταία τους φορά. Αααχ, εκείνη η φορά...! Χαμός είχε γίνει στα σχόλιά της, στην αντίστοιχη ανάρτηση. Ριγούσαν όλες οι νεραϊδοσυννεφολιμνολουλουδένιες φιλενάδες της! Την τάραξαν και κατ’ ιδίαν στα μέιλ! Να διαπιστώσουν αν όντως τα έζησε όλα αυτά... αν υπάρχουν τέτοιοι άντρες και εκτός Άρλεκιν... αν έχουν κι εκείνες ελπίδα να νιώσουν κάτι παραπλήσιο.




Τις είχε πείσει όλες. Τα είχε καταφέρει. Πέθαιναν από τη ζήλεια τους, πάλευαν να βρουν τι φταίει σ' αυτές και δεν ζούσαν κι εκείνες το όνειρο. Γιατί εκείνη το άξιζε κι αυτές όχι. Όλες στο ίδιο καζάνι έβραζαν. Μεγαλοκοπέλες που νεάνιζαν και κορόιδευαν πρώτα τους εαυτούς τους και μετά (νόμιζαν) και όλους τους άλλους. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ???????????????????????? Κι αυτές... κι αυτές ήθελαν να...




(συνεχίζεται...)