Wednesday, 21 September 2011

ΤΥΦΛΑ ΝΑ 'ΧΕΙ ΤΟ ΚΑΜΑ ΣΟΥΤΡΑ...

Κάτι έχουμε τάξει εμείς, ε? (Ή απειλήσει, να το πω?)
Τάλι μου? Τσαπιρδόνα μ'?
Θυμάσαι που λέγαμε με την Μάγια στην προηγούμενη ανάρτηση για κάτι που ανακαλύψε εκείνη και μοιραστήκαμε στις καλοκαιρινές μας διακοπές?
Που μας μάζευαν από το γέλιο???
Κι ότι θα το αναρτούσαμε λίαν συντόμως??????

Ε, ΗΡΘΕΝ Η ΩΡΑΝ ΤΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

~ ~ ~ ~

Ημίφως... Αρωματικά κεριά διάσπαρτα παντού... Διακριτικά στο βάθος ακούγεται Barry White...

(Ομολογείστε πόσοι έχετε στήσει τέτοιο σκηνικό με πρόθεση αποπλάνησης, και πόσες έχετε εισέλθει σε τέτοιο σκηνικό με διάθεση αποπλάνησης! Με το σημερινό... υπάρχουν μερικές διαφορές...)

Εκείνη: Έχει ξοδέψει από το πρωί τον απίστευτο χρόνο και τα ασύλληπτα χρήματα για να φτιάξει μαλλί, αποτριχωθεί, μανικιουριστεί, πεντικιουριστεί, αρωματιστεί, και γενικώς να γίνει για "φάγωμα" που λέμε. Οι ελπίδες της χτυπάνε κόκκινα βλέποντας το σκηνικό και ακούγωντας τις πρώτες νότες... "Ναι... σήμερα θα σταθώ τυχερή!".

Αλλά...

Εκείνος: Καθιστοξαπλωτός στον καναπέ. Η φτηνή κολώνια σε παίρνει από τα μούτρα μεταξύ χωλ και σαλονιού. Φοράει αθλητική φόρμα από αυτές τις γυαλιστερές που είναι απομίμηση κάποιας γνωστής φίρμας κι έχουν τις ρίγες σε φλούο χρώματα. Από κάτω σαγιονάρα Πήγασος. (Υπάρχουν ακόμα???). Τα νύχια στο πόδι δεν έχουν πένθος επειδή περιμένει γυναίκα σήμερα, αλλά δεν είναι και κομμένα. Απλά τα καθάρισε. Το μαλλί κολλημένο πίσω με ζελέ και η χαίτη να γυρνάει "φλου προς τα έξω". Δαχτυλίδι σε μέγεθος τασακακίου γυναικείας τσάντας. Το μικρό νύχι χρησιμεύει και ως ελβετικός σουγιάς. "Νιιιι... θα σταθού τυχιρός σμραααα...".

Η συνέχεια, δίπλα στον "Παίκτη"!!!


.
.
.

(επειδή ο "Παίκτης" μάλλον επηρεάστηκε από τον ερωτικόν της ατμόσφαιρας και γ@$&ται αβέρτα, το βάζω κι εδώ από το You Tube, και παρακάτω θα σας βάλω και τους στίχοι...)





Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας


Τι φτιάνς; κόπιασε έτοιμο το ποτό
τσαπερδόνα 'μ, ερωτιάρα 'μ,
παιχνιδιάρα 'μ, γκομενάρα 'μ.
αν θες τσιτσιδός', διες ολούθε, κρεβατώς'
με τρελαίν'ς, μ' αναστατών'ς,
μι πεθαίν' ς, με φουντών'ς.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
θα πωλήσω και τα γίδια και την μάντρα..."

Βαϊ, βαϊ, βαϊ, βαϊ μανούδα 'μ τι έπαθα ο γιάπης
μπα σε καλό 'ς
φίλα με, όχι εκεί, πιο κάτ', ούτ' εκεί πιο κάτ'
εκεί, εκεί, εκεί, εκεί, τι με φτιάν'ς. τι με φτιάνς,
ε πε με τι με φτιάν'ς ν' ακούω κι εγώ,
γουστάρω, γουστάρω
i like it, i want you, i need you, oh yeah, oh yeah
ωι μάνα 'μ κουλάθ'κα.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
θα πωλήσω και τα γίδια και την μάντρα..."

I love ya, I want ya, I need ya, I am sorry
αει η σειρά 'ς τώρα, κάτσε κάτ'
χειλάρες μου, έφαγες κρεμμύδ;
open the door, close the door,
open the door, close the door,
βάι μανούδα 'μ, τρίζουν οι μιντισέδις.

Τι σε φτιάνω;, τι σε φτιάνω;
ε πε με τι σε φτιάνω ν' ακούω κι εγώ,
ζγα το σκουλαρίκι, ζγα, ζγα εκεί γαργαλιέμαι.

Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
τύφλα να'χει το Καμασούτρα και η Τάντρα..
Με τέτοιουν άνδρα .. τέτοιουν άνδρα
στα τσακίδια και τα γίδια και η μάντρα..."

Ζγα μωρή τρελένγκω, μ' έχει πιάς του νευρικό,
δέκα, εννιά, οκτώ, εφτά, έξι, πέντε,
τέσσερα, τρία, δύο, ένα, μεδέν.

Hello another baby.

Wednesday, 10 August 2011

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ Η ΤΑΛΙ ΜΑΣ!



Περίεργες μέρες. Μέρες ανατροπών. Ο μόνος τρόπος ν’ αντέξει κανείς τις ανατροπές είναι να ξαναμετρήσει τις σταθερές  του. Κι  όταν τις βρίσκει τόσες κι άλλες  τόσες, ηρεμεί η ψυχή του. Ο οποιοσδήποτε – έστω και προσωρινός κλονισμός – του κόσμου σου as you know it, έρχεται στα ίσα του.
Για μένα, οι σημαντικότερες σταθερές του κόσμου μου, ήταν είναι και θα είναι  οι άνθρωποι που «αλληλοδιαλεχτήκαμε». Με τα καλά μας, με τα στραβά μας, με τις ιδιαιτερότητές μας, με τις ιδιοτροπίες μας… Για τους ίδιους ακριβώς λόγους οι άνθρωποι που πίστεψα και στηρίχτηκα είναι οι μόνοι που μπορούν να επηρεάσουν τον κόσμο μου σε τόσο μεγάλο  βαθμό, ώστε να φτάσω να χρησιμοποιώ βαρύγδουπες εκφράσεις όπως η παραπάνω αναφορά στο it’s the end of the world as we know it.
Χρειάζονται όμως κατά καιρούς κι αυτά τα ταρακουνήματα για να γίνεται κι ένα – αφόρητα επώδυνο μεν, αλλά απαραίτητο – ξεσκαρτάρισμα. Έεεεερε τι ξεσκαρτάρισμα ανθρώπων γίνεται στα δύσκολα…  
Αποφάσισα να μην σταθώ σ’ αυτούς που γκρεμοτσακίστηκαν από εκεί που τους είχα και να εστιάσω σ’ αυτούς που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και σ’ αυτούς που ανέβηκαν κι ακόμα παραπάνω.
Είναι μια περίεργη ανάρτηση, γιατί όοοολο αυτό το κατεβατό είναι ο πρόλογος και το κυρίως θέμα μου θα το «πιάσει» μια φράση. Θα καταλάβετε παρακάτω τι εννοώ.
Το θέμα μου είναι η Τάλι μου. Η Τάλι μας. Που έχει γενέθλια και τη γιορτάζουμε. Και χαιρόμαστε αφάνταστα να γιορτάζουμε  τους αγαπημένους μας εδώ. Και συνηθίζουμε να γράφουμε γι’ αυτούς. Επειδή για λόγους που δεν έχουν θέση εδώ, δεν είμαι για να πολυγράφω, επειδή δεν έχω ούτε  λαπτοπ, ούτε σύνδεση, και  παλεύω μ’ ένα  δανεικό, αλλά που όμως θα ‘σκαγα αν δεν έβρισκα τρόπο να κάνω και κάτι, και περνούσαν τα γενέθλιά της στο ντούκου, μόνο και μόνο επειδή δεν «έκατσαν» οι συγκυρίες… αποφάσισα να την περιγράψω με μία μόνο  φράση της. Μία φράση της και είμαι σίγουρη ότι όλοι θα καταλάβουν για τι άνθρωπο μιλάμε και γιατί την λατρεύουμε.
Στα δύσκολα λοιπόν, δόξα τω Θεώ, τσακίστηκαν αρκετοί άνθρωποι να με αγκαλιάσουν. Καθένας με τον τρόπο του. Οι πολλοί κοντινοί με το ν’ ανοίξουν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους και να πουν ένα «έλα».  Ή να έρχονται οι ίδιοι σε μένα.
Η Τάλι μου είναι ως φυσική παρουσία μακριά μου. Πολύ μακριά. Ως  υπόσταση όμως, όσο πιο κοντά γίνεται. Πάντα. Σ΄όλα. Τώρα λοιπόν που οι καταστάσεις κι οι δυσκολίες μας ξεπέρασαν, τώρα που «γύρισε ο κόσμος ανάποδα», τώρα που άλλοι κι άλλοι σήκω σαν τα χέρια ψηλά, η Τάλι σ’ ένα από τα πάμπολλα μέιλ που μου έστελνε καθημερινά, είδα μια μέρα μεταξύ άλλων να μου γράφει κάτι τέτοιο:
«θέλεις να πας σπίτι μου στην ΧΧΧΧΧΧ?? είναι άδειο και πεντακάθαρο έτοιμο να σε φιλοξενήσει , δεν θα σε ενοχλήσει κανείς, αν θες πάρε και το παιδί ..θα έρθω κι εγώ από ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, είναι πολύ κοντά..ε??? δε σου λέω να έρθεις εδώ γιατί στην κατάσταση που είσαι το μόνο που σου έλειπε είναι να έχεις και τους δικούς μου από πάνω, αλλά εκεί θα είσαι μόνη, ε?»
Αυτά είναι. Εμ, ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ! Αυτοί είναι για μένα οι φίλοι. Οι πραγματικοί φίλοι, κι ας επικοινωνούν ηλεκτρονικά. Μπορεί να μπαίνουν ανάμεσά μας, είτε μικρές, είτε μεγάλες αποστάσεις, αλλά ευτυχώς είναι μόνο χιλιομετρικές. Και τις προτιμώ χίλιες φορές από τις αποστάσεις  τις ψυχικές που αποδεικνύεται να υπάρχουν με φίλους  που ίσως μένουν σε μια άλλη συνοικία,  αλλά είναι δίπλα σου μόνο για χαβαλέ και ποτάκια.
Δεν μ’ ενδιαφέρει πόσες φορές έχω δει live ή έχω αγγίξει ή έχω μυρίσει την Τάλι μου. Μ’ ενδιαφέρει πόσες φορές άγγιξαν οι ψυχές μας η μία την άλλη. Γι’ αυτό έχει τη θέση που έχει στη ζωή μου. Γι’ αυτό γουστάρω να γιορτάσω τη μέρα που γεννήθηκε αυτό το πλάσμα.
Τάλι μου…
Σου εύχομαι μια ζωή γεμάτη από αγάπη κι ομορφιά, σαν αυτές που χαρίζεις στους λίγους διαλεχτούς σου. Ξέρω ότι κι εσύ μ’ αίμα τους έχεις ξεδιαλέξει, όπως κι εγώ. Όλο αυτό που προσφέρεις απλόχερα λοιπόν, να σου γυρνάει πίσω διπλό και τρίδιπλο, γιατί σου αξίζει, όσο σε λίγους. Δυστυχώς  πολύ λίγους.
Υ.Γ. 1: Συγνώμη για την γλυκόπικρη ανάρτηση, αλλά μόνο έτσι θα ήταν ειλικρινής, δεδομένων των συνθηκών. Και ξέρω πόσο μισείς τις ψευτιές…
Υ.Γ. 2: Έτερη  στρίντζω, λατρεμένο πεταλούδι μου, σε θερμοπαρακαλώ, μπορείς να κάνεις τα μαγικά σου με τις φωτό και τις μουσικές που αρμόζουν?  Δυστυχώς μετά βίας μπορώ να στείλω με μέιλ αυτό το κείμενο… (Μουσική διάλεξε ό,τι θες, αν φυλάς για ξεχωριστή ανάρτηση εκείνο το αριστούργημα που ακούγαμε στις μίνι διακοπές μας και συμφωνήσαμε πως πρέπει ΟΠΩΣ & ΔΗΠΟΤΕ να έχει μία θέση εδώ!)
Υ.Γ.3: Πολλά φιλιά σ’ όσους μπουν να ευχηθούν, και συγνώμη προκαταβολικά που πιθανότατα να μην έχω την δυνατότητα να συμμετέχω στα σχόλια, όπως θά ‘θελα. Ελπίζω να ξανατζουρνέψω κανά λάπτοπ λίαν συντόμως, να δω τι παίζεται!

*POSTED BY NEGMA on August 10nth 2011....

Sunday, 24 April 2011

Διαλέξατε αυγό?

Απαπααααα τι σκόνη είναι αυτή εδώ μέσα !!!
ήρθα να αφήσω κόκκινα αυγά να τσουγκρίσουμε
και βρήκα δύο μελομακάρονα μες το ψυγείο,
το εισιτήριο του κωνσταντίνου απο την Αρούμπα,
κάτι φτερά ροζ που φορούσε στο ρεβεγιόν η τάλισκερ και την κούνια της στέλλας να ανεμίζει στον αέρα.
πάμε καθόλου καλάααααα ?
για φέρτε γάντια και σφουγγαρίστρες!!! 

λοιπόν, πεταρίζω μέρες αλλά έμπνευση δεν υπάρχει για δω.
την έχω όλη στα χρώματα.
έτσι, για να πάει το τεκνό των χριστουγέννων να ντυθεί πλέον,
σας βάζω μια άλλη άποψη ευχής: food for thought που λεν οι άγγλοι.
τάδε έφη woody allen:
(η μετάφραση δεν είναι δική μου - επιφυλάσσομαι)


"Την επόμενη  ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός. – ‘Έτσι το γλιτώνεις  αυτό.
Μετά  ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.
Κάνεις  πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι  ‘ατακτούλης’. Μετά είσαι έτοιμος  για το γυμνάσιο.
Μετά  πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι  βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι. Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και – Voilá !!
Τελειώνεις  σαν ένας οργασμός.."
Woody Allen

Ε? Δε'ν'κακό...

Saturday, 25 December 2010

The X-mas Factor ...

 
Είμαστε ΗΔΗ εντός της γιορτινής τσιρκάτας. Αυτό θα πει ότι και τελειώνει!
Σκορπιστήκαμε, ξέρω. Για να δούμε πού βρίσκονται όλες…
Τάλισκερ: προκειμένου να ΖΗΣΕΙ τα χριστούγεννα ως το μεδούλι, εχτές ξεστόλισε το δέντρο για να το ξαναστολίσει. Παράλληλα είχε την άχνη έτοιμη για τους κουραμπιέδες και τα μήλα στο νερό για την μηλόπιτα. Καθώς χτένιζε τις μπουχάρες, το κρίστμας σπίριτ άνοιξε κρυφά την πόρτα και την έκανε με ελαφρά! Τρόμαξε πια λέει…
Νέγκμα: την τελευταία καρτ-ποστάλ μας την έστειλε από το 5ο συννεφάκι δεξιά. Ευτυχώς για λίγες ώρες, δούλευαν οι συγκοινωνίες και η λογική γύρω της κι έτσι μπόρεσε να αφεθεί στα όμορφα που συνήθως πνίγονται μες την καθημερινότητα.
Μάγια: ψάχνει απεγνωσμένα την τάλισκερ να την εκνευρίσει με τα κάλαντα. Νοιώθει ένα κενό καθώς δεν βρήκε ούτε glitter στον καφέ της, ούτε αγγελάκια στο τζάκι. Το αποτέλεσμα είναι ένα χαώδες κενό εκεί που είχε συνηθίσει να συγχύζεται. Ακόμη και τον αηβασίλη χαιρέτησε ευγενικά χτες…

Δεν ξέρω πού πάει αυτός ο κόσμος…
Αλλά σε μια στιγμή αδυναμίας και αληθινής χαράς, θέλω να ευχηθώ ΚΑΛΗ χρονιά.
Και να περνάμε ΟΣΟ καλύτερα γίνεται. Με λιγότερες προσδοκίες από τους άλλους, περισσότερη σιγουριά σε μας και μεγαλύτερες επιτυχίες. Και να γυρίσει ο κωνσταντίνος από την αρούμπα. Δεν συμφωνώ να γίνει ψαράς, το λέω.

Wednesday, 1 December 2010

XXX - Factor / The audition

-



-Λοιπον?


-Ανακτα Κωσταντίνε?


Θα μου παρουσιάσεις την ευνοούμενη σου?
Που είστε αγαπητή?????


update 2 κι αν το σβησει καμια θα  την πνιξω
σας παρουσιαζω τη νυφη μου Μαρί.


η fwτo update 1 kai update 3
ειναι απο κατι κακιασμενες...
Μη μασας Ανακτα
ετοιμαστε το μπλοκ και μαζι με την ευχη μου θα της δωσω και ενα μονοπετρο και ενα καπελο !


UPDATE!

*το ΑΣΜΑ πλούταρχος ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ αφιερωμένο στον κάποτε σοβαρό, σιωπηλό και κυνικό Κωνσταντίνο -ίνο -ίνο ο ο ο για το τρελλό θουλάκι -ακι -άκι - κι κι κι με αγάπη -γάπη -άπη -άπη -πη πη πη η η η

ο Μαγικάντζαρος !



**στην φωτό, η θούλα...!!!

UPDATE Τρίτης Στρίντζως: (καθείς και το λιθαράκι του)


Η φωτό είναι από τη μέρα της οντισιόν. Στο στιγμιότυπο αυτό, κάποιος είχε ρωτήσει τη Θούλα, ποια είναι πιο όμορφη. Διακρίνουμε στο μέσον τη Θούλα, αριστερά τη Μάγια και δεξιά τη Νέγκμα. Η φωτό τραβήχτηκε λίιιιγο πριν η εξ αριστερών, μαινόμενη λόγω της προτίμησης της μεσαίας, φρόντισε να βγάλει το μάτι της εκ δεξιών, οπότε και την έκανε ίδια με την μεσαία.

Friday, 5 November 2010

Remember! Remember! the 5th of November !!!

ΠΟΙΟΣ χαλάρωσεεεεεε ????

Για ξαναβάλτε τα παρδαλά σας και ελάτε !

Έχουμε πάλι γιορτή – ό,τι προλάβουμε πριν μπουν τα φριχτούγεννα !!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ μας !

Ενός λεπτού χαμόγελο παρακαλώ …

Γιατί μετράμε 4η χρονιά που κάνουμε πάρτυ μαζί

Γιατί είμαστε περήφανες που σε έχουμε φίλο

Γιατί η ευγένεια σου μας γοητεύει και το μυαλό σου μας συντροφεύει

Γιατί προσέχεις τις λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά

Γιατί βλέπεις την μεγάλη εικόνα που μας βάζει όλους στα μέτρα μας

Γιατί είσαι ΜΕΓΑΛΟΣ για την ηλικία σου (και μικρός για να μην χαλιέσαι σήμερα!)

Γιατί είσαι ο Ανακτας !

Ο Ολέ Πασάς της Στρίντζης !

Ο μοναδικός Ατάκας !

Ο αστείρευτος Στιχάκιας !

Είσαι ο εορτάΚΩΝ ! – και δεν φαντάζεσαι πόσο σε χαιρόμαστε !!!

Με πολύ καμάρι κι αγάπη

Εκ μέρους του τρίο Στρίντζες,

Σου ευχόμαστε νάσαι ΠΑΝΤΑ, απαράμιλλα,

ΠοΛύΧρΩμΟς !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




Mini update (δεν είχαμε τούρτα, ρεεεεεεε!!!!!!):